شعر فارسی آیات غمزه

قدیمی‌ترین داستان از تو می‌گفت

فاطمه عارف نژاد — Sun, 26 Jul 2026 00:58:00 GMT

«چه صبحی! چه شامی!» زمان از تو می‌گفت
«چه جغرافیایی!» جهان از تو می‌گفت

ازل تا ابد، ساحت آفرینش
به هر شکل و با هر زبان از تو می‌گفت

از آغاز عالم، از اندوه آدم
قدیمی‌ترین داستان از تو می‌گفت

افق تا افق خون تو می‌درخشید
کران تا کران آسمان از تو می‌گفت

دل سنگ‌ها از غمت آب می‌شد
اگر کوه آتشفشان از تو می‌گفت

و هر باد هق‌هق تو را مویه می‌کرد
و هر رود نرم و روان از تو می‌گفت

و هر آه محو غمت بود، هر دم
و هر آینه ناگهان از تو می‌گفت

تو ای روح کعبه! حرم از تو می‌خواند
تو ای جان مسجد! اذان از تو می‌گفت

تو ای گریهٔ کودکان در غم تو
نگاه تر مادران از تو می‌گفت

در آرامش پیرهن‌های مشکی
هیاهوی پیر و جوان از تو می‌گفت..

::

به خود آمدم، جمعیت گریه می‌کرد
به خود آمدم، روضه‌خوان از تو می‌گفت…

«هزار سال گذشته! چرا نمی‌میری؟»

رضا یزدانی — Mon, 22 Jun 2026 08:27:00 GMT

خبر چه بود؟ «جهالت» شبیهِ شمشیری
به قصد کشتنِ «نور» آمده‌ -به تعبیری-

خبر چه بود؟ «طمع» جامه‌ی تو را دزدید
خبر چه بود؟ «ریا» زد به قلب تو تیری

خبر چه بود؟ «حسینِ علی» زمین افتاد
همان دقیقه که برخاست ذکر تکبیری

غم تو این همه هست و غم تو این همه نیست
که شانِ زخم تو را نیست هیچ تفسیری

شکوه نامِ تو محدود در عزای تو نیست
اگرچه مانده جهان در عزای تو دیری

تو آن لطافتِ در عین حال قهاری
تو آن «حقیقتِ برگونه‌ی اساطیری»

تو آن جنون رفیعی که بر بلندی نی
رها شد از قفسِ جسم دست و پاگیری

و بازگشت همه سوی مهربانی توست
خدا کند که بمیرم اگر تو تقدیری!
‌‌::
صدای دشمن‌ت از قتلگاه می‌آید:
«هزار سال گذشته! چرا نمی‌میری؟»

آن ظهر بی غروب کماکان ادامه داشت

فاطمه زاهد مقدم — Sun, 13 Jul 2025 03:04:00 GMT

در آسمان چشم تو باران ادامه داشت
آن ظهر بی غروب کماکان ادامه داشت

سی سال بعدِ سوختن خیمه ها هنوز
در سینه‌ی تو شام غریبان ادامه داشت

راوی آیه‌های مقطع بگو چطور
بر روی نی تلاوت قرآن ادامه داشت

خون حسین آخر این ماجرا نبود
در خطبه‌های سرخ تو جریان ادامه داشت

بر روی خاک، داغ‌ِ دلت ماند و بعد از آن
بر خاک سجده‌های فراوان ادامه داشت

جریان اشک های تو بعد از هزار سال
هرگز نداشت نقطه‌ی پایان،ادامه داشت...

سیزده سال، به دنبال حسینی شدن است!

ایوب پرندآور — Thu, 04 Aug 2022 02:07:00 GMT

بی‌زره رفت به میدان که بگوید حسن است
ترسی از تیر ندارد زرهش پیرهن است...

دست‌خطی حسنی داشت که ثابت می‌کرد
سیزده سال، به دنبال حسینی شدن است!

جان سرِ دست گرفت و به دل میدان برد
خواست با عشق بگوید که عمو، جانِ من است

ناگهان از همه سو نعره کشیدند که آی...
تیرها! پر بگشایید که او هم حسن است

نه فرات و نه زمین، هیچ کسی درک نکرد
راز این تشنه که آمادهٔ دریا شدن است...

تو «زینب زینبِ» یک لهجه ی بی غلّ و غش هستی

محمدحسین ملکیان — Tue, 10 Sep 2019 16:51:00 GMT

تو بی تابی و این را پیچ و تاب جاده می فهمد
سر بر نی، تن در قتلگاه افتاده می فهمد

تو مظلومی و این را مادرت در سجده می داند
و حرف مادرت را تربت سجاده می فهمد

تو تنهایی و امضاهای پای نامه می گوید
و این را هر که دعوت نامه نفرستاده می فهمد

تو آرامی و این آرامش پیدای پنهان را
فقط طفلی که دستش را به دستت داده می فهمد

تو بی تابی، تو مظلومی، تو تنهایی، تو آرامی
تو را اما که با این شرح حال ساده می فهمد؟

تو «زینب زینبِ» یک لهجه ی بی غلّ و غش هستی
تو اوج نوحه ای این را مؤذن زاده می فهمد

آهاي باد سحر باغ سيب شعله ور است

عطیه سادات حجتی — Tue, 20 Feb 2018 10:51:00 GMT

آهاي باد سحر باغ سيب شعله ور است
برس به داد دل مادري كه پشت در است

چهل نفر همه نامرد هاي جنگ آور
به صف مقابل حوريه اي كه يك نفر است ...

چه غنچه اي ست كه پرپر شده ست كنج حياط
در آشيانه ي بلبل چقدر بال و پر است ...

نگفتم از پسر سوم علي سخني
كه سر مستتر اهل بيت اين پسر است ...

پسر چه عرض كنم پير عالم امكان
پسر نيامده از راه حيدر دگر است ...

پسر نيامده از راه معني والشمس
پسر نيامده از راه عين والقمر است ...

پسر نيامده از راه،آه خواهد رفت
پسر نيامده از راه راهي خطر است ...

گرفت صورت خود را مقابل آتش
پسر به خاطر مادر، نيامده سپر است ...

غم تمام پسرهاي او بزرگ ولي
غم نيامده فرزند او بزرگ تر است ...

قرار نيست بگيرد قرار بعد از او
دل شكسته ي مردي كه از قضا پدر است ...

از: صفحه ی اینستاگرام شاعر
#عطيه_سادات_حجتي